چرا اسکنبادیها به هم برخورد میکنند؟
دلایل مختلفی میتواند باعث ایجاد این مشکل شود:
- فاصله کم بین ایمپلنتها
- انتخاب نامناسب قطر اسکنبادی
- زاویه قرارگیری ایمپلنتها
- محدودیتهای آناتومیکی بیمار
در چنین شرایطی، اسکنبادیها ممکن است به صورت فیزیکی با یکدیگر تماس پیدا کنند و امکان ثبت دقیق اطلاعات کاهش یابد.
روشهای سنتی حل مشکل
برخی تکنسینها یا دندانپزشکان سعی میکنند با دیسک زدن بخشی از اسکنبادی یا کوپینگ، فضای لازم را ایجاد کنند. اگرچه این روش ممکن است در ظاهر مشکل را حل کند، اما میتواند باعث موارد زیر شود:
- کاهش دقت موقعیتیابی
- ایجاد خطا در ثبت اطلاعات
- افزایش احتمال ناهماهنگی پروتز نهایی
- کاهش ثبات قطعات در فرآیند قالبگیری
راهکار دیجیتال
در سیستمهای دیجیتال، امکان اسکن مرحلهای وجود دارد.
در این روش:
- ابتدا یکی از اسکنبادیها اسکن میشود.
- ناحیه ثبتشده فریز یا ذخیره میشود.
- اسکنبادی دوم جایگزین شده و اسکن مجدد انجام میشود.
- نرمافزار اطلاعات هر دو مرحله را با هم ترکیب میکند.
این فرآیند باعث میشود بدون تغییر فیزیکی اسکنبادیها، اطلاعات دقیق هر دو ایمپلنت ثبت شود.
مزایای روش دیجیتال
- حفظ دقت هندسه قطعات
- کاهش خطاهای انسانی
- افزایش کیفیت طراحی در Exocad
- بهبود فیت نهایی پروتز
- کاهش زمان اصلاحات بعدی
مقایسه با قالبگیری سنتی
در روشهای کانونشنال، تماس کوپینگها معمولاً مشکلات بیشتری ایجاد میکند و نیاز به اصلاح فیزیکی قطعات وجود دارد. اما در روش دیجیتال، نرمافزار و اسکنر میتوانند این محدودیت را با دقت بالاتری مدیریت کنند.
برخورد اسکنبادیها یکی از چالشهای رایج در ایمپلنتهای مجاور است. استفاده از روشهای دیجیتال و اسکن مرحلهای میتواند بدون آسیب به قطعات و بدون کاهش دقت، اطلاعات مورد نیاز برای طراحی پروتز را ثبت کند. به همین دلیل امروزه بسیاری از مراکز دیجیتال و لابراتوارهای پیشرفته از این روش برای مدیریت چنین کیسهایی استفاده میکنند.
دیدگاه خود را بنویسید